آينده اى كه اگر امروز به فكر آن ، و آمادگى بر آن نباشد ، به راستى وحشتناك است و اگر باشد دلانگيز و روحافزا است . نخست عموم مردم را بدون استثناء مخاطب ساخته و مىگويد : « اى مردم از پروردگارتان بترسيد ، و پرهيز كارى پيشه كنيد كه زلزله رستاخيز ، جريان مهم و عظيمى است » ( * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ) * ) . خطاب « * ( يا أَيُّهَا النَّاسُ ) * » ، دليل روشنى است بر اينكه هيچگونه تفاوت و تبعيضى از نظر نژاد و زبان و اعصار و قرون و مكانها و مناطق جغرافيايى و طوائف و قبائل در آن نيست ، و مؤمن و كافر ، كوچك و بزرگ ، پير و جوان ، مرد و زن امروز و آينده همه در آن شريكند . جمله « * ( اتَّقُوا رَبَّكُمْ ) * » عصاره تمام برنامه‌هاى سعادتبخش است ، چرا كه از يك سو « توحيد » را بيان مىكند ( ربكم ) و از سوى ديگر « تقوا » را و به اين ترتيب برنامه‌هاى عقيدتى و عملى در آن جمع است . و با ذكر جمله « * ( إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ ) * » حقيقتى را كه در بسيارى از آيات قرآن آمده است به طور سربسته بازگو مىكند ، و آن اينكه رستاخيز با يك انقلاب و تحول شديد در سازمان عالم هستى بر پا مىگردد : كوه‌ها از جا كنده مىشوند ، درياها به هم مىريزند ، زمين و آسمان در هم كوبيده مىشوند ، و جهانى نو با زندگانى نو آغاز مىگردد ، مردم در آستانه قيامت در وحشت عظيمى فرو مىروند ، و سر از پا نمىشناسند . آيه بعد نمونه هايى از بازتاب اين وحشت عظيم را در چند جمله بيان كرده مىگويد : « روزى كه زلزله رستاخيز را مشاهده كنيد آن چنان وحشت سر تا پاى همه را فرا مىگيرد كه مادران شيرده از كودك شيرخوارشان غافل مىشوند » ( يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ ) .